2011/Feb/01

 

The Road to Laos: อีกนานไหมกว่าจะถึงหลวงพระบาง

 

 

 

 

 

  ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง เย็นๆของวันจันทร์ที่ 20ธันวา เราก็แบกกระเป๋าเป้ใบเขื่องแล้วเดินทางไปขนส่งหมอชิต เราเดินทางด้วยรถทัวร์ของ ชาญทัวร์ รอบ 2015 เพื่อจะไปถึงหนองคายตอนเช้าตรู่ ทุกอย่างเป็นไปอย่างง่ายๆตามที่คิด บนรถได้รับแจกน้ำ กับ กล่องข้าว ที่แอบเปิดดูแล้วว่าเป็นผัดซีอิ้ว แต่ไม่ได้กิน เพราะเรากินข้าวพร้อมอิ่มมาจากบ้านแล้ว แต่ก็เหมือนกับทุกครั้ง ไม่เคยได้หลับง่ายๆเลยบนรถทัวร์ ผิดกับคนข้างๆที่เริ่มออกนอกอยุธยาก็หลับเป็นตาย สบายอยู่คนเดียว

 

  เรามาถึงหนองคายตอนตี5กว่าๆ เร็วกว่าเวลาเล็กน้อย เนื่องจากพี่คนขับไม่รู้เกิดคึกอะไร หลังจากเลยขอนแก่นแล้ว พี่เล่นเหยียบตีนผีตะบึงอย่างเมามันเลยทีเดียว เราที่เริ่มเพลียมาเพราะใกล้เช้าแล้ว เลยจัดการบังคับตัวเองนอน รู้สึกตัวอีกทีก็ถึงแล้ว ได้นอนไปชั่วโมงกว่าๆเองมั้ง แต่ก็ไม่เป็นไรถึงเร็วก็ดี แต่ยังไม่ทันไร ในขณะที่ยังไม่หายงัวเงียดีนั้น แค่ก้าวขาลงจากรถยังไม่ถึงพื้น ก็มีพวกสามล้อมารุมเบียดเสียด แย่งกันถามว่าจะไปไหน พอเราไม่ตอบ ก็มาพูดภาษาญี่ปุ่นใส่ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นเฟ้ย แค่ยังไม่ตื่น แล้วที่สำคัญ กระเป๋าอยู่ไหน ยังไม่ได้กระเป๋าจากรถเลย!

 

  พวกสามล้อนี่ก็จริงๆ กว่าที่เราจะสบัดตัวหลุดจากรถออกมานั่งจ๋องที่ม้านั่ง ก็ยังมีพวกที่ไม่มีลูกค้าตามมาตอดต่อจนได้ แต่เราก็ทำเมินต่อไป แล้วก็มองไปรอบๆหารถที่เราจะต่อเข้าเมืองลาวกัน ช่องขายตัวยังไม่เปิด เลยผลัดกันแยกย้ายไปล้างหน้าแปรงฟัน ห้องน้ำที่ท่ารถมีห้องอาบน้ำด้วย แต่ว่า ใครมันจะอาบกันล่ะ น่ากลัวเกินไปนิดนึง

 

  จากตี 5นั่งรอรถยัน 7โมงเช้า ก็เริ่มมีคนทยอยไปยืนรอหน้าห้องซื้อตั๋ว เลยส่งบอดีการ์ดส่วนตัวไปต่อคิวบ้าง ซักพักพนักงานก็มาเปิดบูธ แล้วเราก็ถอยบัตรรถ inter busมา 2ใบ ได้รอบ 0730 หลังจากนั้นก็นั่งรอต่อไป 15นาทีถัดมารถก็เปิดให้ขึ้น คนเยอะมาก ทั้งไทย-ลาว-เทศ รถแน่นกระทั่งมีตั๋วยืน กว่าคนจะขึ้นมาเต็มรถ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ออกรถตอนเลย 7โมงครึ่งไปนิดๆ รถใช้เวลาเดินทางไม่ไกลมากก็มาถึงด่านตรวจคนเข้าเมืองที่ หนองคาย

 

 

 

 

โฉมหน้าของรถ Inter-bus ไทย-ลาว ของ บขส.

ค่าโดยสาร 55 บาท (วันธรรมดา ถ้าวันหยุด คิดเพิ่มค่าล่วงเวลา)
รอบรถ 07.30,09.30,12.40,14.30,15.30,18.00 น.
ใช้เวลาเดินทางไม่นาน แต่ตอนผ่านด่าน ตม. ทั้งไทย และลาว นานมั่ก
รวมแล้วใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง กว่าจะถึงท่ารถ Inter-bus ที่เวียงจันทน์

 

 

 

 

  การผ่านด่านก็ไม่ยากเย็นอะไร แค่ยื่นพาสปอร์ตให้พี่ต.ม.เหมือนตอนไปต่างประเทศทั่วไป แต่เรื่องของเรื่องที่มันนานแสนนานไม่สิ้นสุดคือ ต้องรอให้ทุกคน(ที่ขึ้นบัสมา) ผ่านต.ม.ให้เสร็จแล้วรถถึงจะออกเดินทาง หลังจากที่ทุกคนกลับขึ้นรถมาแล้ว เราก็เดินทางต่อ ผ่านสะพาน มิตรภาพ ไทย-ลาว แล้วก็ลงไปทำพิธีกรรมเดิมเพื่อผ่านฝั่ง ต.ม. ลาว ซึ่งกินเวลาไม่แพ้ฝั่งไทยเลยทีเดียว สุดท้ายมาถึง ท่ารถที่เวียงจันทน์ ตอน 0930 เป็นอันว่า เราตกรถ เวียงจันทน์-หลวงพระบาง รอบ 0930 ไปแล้วโดยสิ้นเชิง และ แน่นอน

 

 

 

 

จะออกนอกประเทศแว้วน้าาา (ไม่ค่อยรู้สึกเหมือนออกนอกประเทศเลย)

 

ด่าน ตม. ที่ลาว ก็คล้ายๆกับด่าน บ้านเรา

 

 

 

 

  ในขณะที่มองซ้าย มองขวา และไม่รู้จะทำยังไง ที่ท่ารถ ที่ตลาดเช้า เวียงจันทน์ ก็มีอ้ายชาวลาวคนนึงมุ่งเข้ามาหา พร้อมข้อเสนอรถตู้ตรงดิ่งจากเวียงจันทน์ ไป หลวงพระบาง ซึ่งจะออกทันที ตอนแรกก็กะจะไม่เอาเพราะกลัวโดนหลอก บวกกับเงินลาวยังไม่ได้หาแลกไว้เลย เราก็เลยบอกว่าจะไม่ไป แต่หลังจากที่คุยกันแล้ว ก็คิดว่า ถ้าเรารอรถขนส่งของลาวรอบต่อไปที่จะออกตอนบ่าย กว่าเราจะถึงหลวงพระบางมันจะเลย เที่ยงคืนไปซะก่อน แถมต้องไปต่อรถที่ท่าอื่น ที่ไม่ใช่ที่นี่ ก็เลยตัดสินใจไปกับอ้ายที่มาขายรถนั่นแหละ สนนราคาคนละ 700บาทไทย ด้วยคำเชิญชวนอีกที่ว่า เดี๋ยวส่งถึงหน้าที่พักเลย แต่แล้วสุดท้ายก็โดนหลอกจริงๆด้วย: ด้วยค่ารถที่มารู้ทีหลังเลยว่า แพงกว่าราคาปรกติ 2เท่าเลยทีเดียว !!

 

  จากเวียงจันทน์ เดินทางสู่หลวงพระบาง (398กิโลเมตร) โดยปกติแล้วใช้เวลา 9ชั่วโมง (เท่ากับกรุงเทพ-หนองคายเลยทีเดียว) โดยต้องเดินทางผ่านเมืองวังเวียง โดยที่ ใช้เวลาจาก เวียงจันทน์ไปวังเวียง 3ชั่วโมง ที่เหลือ จากวังเวียงไปหลวงพระบาง อีก6ชั่วโมง ด้วยเส้นทางที่เป็นเขาคดโค้ง 3พันกว่าโค้ง ที่เอาง่ายๆว่า พี่แม่ฮ่องสอนบ้านเราชิดซ้ายไปเลย (อันนั้นว่าโหดแล้วนะเจออันนี้ไปสลบดีกว่า) แต่ด้วยเรานั่งรถตู้คิดว่ามันจะเร็วกว่า เดาๆว่า 7ชั่วโมงน่าจะถึง (ถึงหลวงพระบางตอนประมาณ 1700น.) เลยชิวๆ อ้ายคนขับแวะพักกินข้าวกลางวันหลังจากเลยวังเวียงมาหน่อยแล้ว ทำให้เราคิดขึ้นมาได้ว่า ที่คิดว่าชิว มันผิดถนัด! เพราะเวลาเพียงแค่ 3ชั่วโมงกับทางลาดมาวังเวียง บนรถตู้ที่คันเล็กแล้วแคบ(โดนนั่งหลังสุด ขาติดเบาะ อึดอัดมาก นี่ขนาดเตี้ยๆ ถ้าคนสูงๆมาเจอเข้าไป ตาย พูดจริงๆ ตายแน่เลย) แล้วทางบนเขาไปหลวงพระบาง แค่คิดก็ขยาดแล้ว แต่โชคยังเข้าข้างที่มี 2คนนั่งรถมาลงแค่วังเวียง เราเลยย้ายก้นไปนั่งแถวที่ 2ของรถตู้ ได้ที่กว้างขึ้นมานิดนึง

 

 

 

 

ขึ้นรถตู้ไปหลวงพระบาง (คนละ 700 ไปลาวอีกทีรับรองพวกนี้ไม่ได้กินเราแน่ -*-)
อาหารมื้อแรก...เฝอ...ไม่ถูกปากอย่างแรงอ่ะ

 

 

 

 

 


   หลังจากโซ้ยข้าวมือแรกในลาวแล้ว เราก็ออกเดินทางต่อ ไปได้ไม่ถึงร้อยโลดีดัก รถก็เกิดอาการร้องเสียงดัง จนทำเอาตกอกตกใจ หนทางการเดินทางยาวนาน คดเคี้ยวไปตามภูเขา หน้าผา หลับก็แล้ว ตื่นก็แล้ว คุยก็แล้ว หลับอีกก็แล้ว ก็ไม่ยักกะถึงซักที แถมรถเสีย ต้องจอดรายทาง แวะทักทายหมู่บ้านม้งไปไม่รู้กี่ที่ ทำให้นั่งคิด นอนคิดในใจว่า "ทำไมหลวงพระบางมันไกลจังฟะ" โดยเฉพาะช่วง 20กิโลเมตรสุดท้าย รถมันเสียจนไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ เลยโดนอ้ายคนขับมันเหวี่ยงข้างทาง แล้วก็ไปโบกรถบัสให้เราต่อขึ้นไปเมืองเอง (แล้วที่แกสัญญาจะพาไปส่งถึงที่พักละฟะ=A=")  สุดท้ายก็จำใจนั่งรถบัสไปลงขนส่ง(ทำไงได้) แล้วก็ต้องไปตบตีกับรถรับจ้าง จ้างเข้าที่พักอีก ซึ่งวีรกรรมรถจ้างเนี่ย ไว้จะเล่าให้ฟังอีกที โกรธอ่ะตอนโดนเหวี่ยง แต่พอมาถึงจนได้ก็ กระชุ่มกระช่วยและผ่อนคลายไปได้นิดนึง ถึงซะที "หลวงพระบาง"

 

 

 

 

 

รถเสียอีก....แล้วมันก็เสียอีกเกือบๆถึง หลวงพระบาง
ต้องโบกรถบัสเข้าหลวงพระบางต่อ ตอนแรกบอกจะไปส่งถึงที่พัก ถึงได้มานะเนี่ย บัดซบ...

สุดท้ายต้องต่อรถสามล้อจากบัสเทอร์หลวงพระ บางไปที่พัก


จะมีทริปไหนที่นั่งรถแล้วรถไม่เสียบ้างนะ -*-
(ใครติดตามทริปมาตลอดจะรู้)

 

 

 

 

ระหว่างรอรถวิ่งก็ ถ่ายรูปกับเด็กชาวลาวแถวนี้ซะหน่อย
ไม่เคยกลัวกล้องเลยแต่ละคน

แต่.....ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ไม่กลัวกล ้องนี่
เพราะเคยถูกถ่ายภาพแล้วได้ตังค์รึเปล่า... .

ที่ลาวนี่เด็กๆ เจอนักท่องเที่ยว เป็นต้องแบมือขอตังค์...
ไอ้พวกที่เคยมาเที่ยวคงให้ตังค์ซะเคยชินสิ นะ...
อย่าให้นะคะ...ถ้าไม่อยากให้ประเทศนี้มีแต ่ขอทานเหมือนอินเดีย...

 

 

 

 

 

สุดท้าย ใช้เวลาเดินทางทั้งหมดไป 10ชั่วโมง จากเวียงจันทน์ -หลวงพระบาง (ถึงตอน2000) สรุประยะเวลาทั้งหมด จากกรุงเทพ - หลวงพระบาง 24ชั่วโมงเต็มๆ

ใครๆอาจจะสงสัย ว่าทำไมไม่ไปทางอื่นที่มันง่ายกว่านี้ อย่าง ขึ้นเครื่องไปเลย แต่ถ้าไม่มาอย่างงี้ก็ไม่มันอ่ะสิ หรือจริงๆแล้วก็ ไม่มีเงินขึ้นเครื่องน่ะ 55555 จริงๆไม่ใช่หรอก ก็รักจะพจญภัยแล้วก็ต้องเอาให้ถึงที่สุดล่ะ ใช่มะ 

 

 

 

 

 

มาถึงก็มืดแระ กลัวเสียเวฯ ที่พักมีไว้แค่เก็บของแค่นั้น ออกมาเดินตลาดมืดซะ

(ตลาดกลางคืน: ภาษาลาว)

 

 

 

 

โคมไฟสวยๆ
อยากถอยกลับบ้าน แต่ถ้าเอากลับมาอันเดียวมัน ก็ไม่สวยอ่ะ

 

 

 

เอาล่ะ ได้เวลา ของจริงแระ อร่อยจริง อร่อยจัง บาแก็ต (baguette)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

C'est la vie

edit @ 1 Feb 2011 12:19:18 by C'est la vie

Comment

Comment:

Tweet