"ฉันไม่สนว่าฉันอยู่ที่ไหน
ฉันไม่สนว่าฉันกำลังทำอะไร
แต่ฉันรู้ว่าฉันรักนาย แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"
"แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ณ ที่ตรงนี้นายก็รู้"
"แล้วนายแคร์ด้วยเหรอ ใครก็ตามในโลกใบนี้
นายแคร์มากกว่าฉันอย่างนั้นเหรอ"
"มันก็ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแคร์นายมากที่สุดอยู่แล้ว
แต่นายไม่เข้าใจ มันยากเกินไปที่ใครต่อใครจะยอมรับ"
"เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย นายถึงต้องหนี หนีจากความสุขที่เรามีด้วยกัน"
"ใช่มั้ง อาจจะเป็นเพราะเหตุนั้น"
"นายนี่มัน"
"แต่ทั้งหมดนั่นก็เพื่อนายนะ นายรู้ ทั้งหมดมันเพื่อนายทั้งนั้น"
"แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ นายรู้ หากนั่นเป็นการทำเพื่อฉันจริง
นายคงไม่ทิ้งฉันไป นายคงไม่ทำให้ฉันต้องร้องไห้ หวั่นไหว คิดถึงนาย
จนทำอะไรโง่ๆอย่างการมาอยู่ที่นี่ นายเห็นมั้ย การอยู่กับนาย เดินไปด้วยกัน
ยิ้มให้กัน นั่นต่างหากสิ่งที่ฉันต้องการจากนาย"
"ขอโทษนะ"
"ขอโทษ มันได้อะไรขึ้นมางั้นเหรอ นายกลับเป็นคนเดิมได้มั้ย
กลับไปเป็นนายที่ไม่กลัวอะไร กลับไปเป็นนายที่ร่าเริงอยู่เสมอ
ไม่ได้อย่างงั้นเหรอ หรือ นายไม่รักฉันแล้ว นายถึงทำทุกอย่างเพื่อเป็น
ข้ออ้าง เพื่อจะได้ไปไกลๆ จากฉัน"
"มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย อย่าเข้าใจฉันผิดสิ นายรู้ ตลอดเวลา นายรู้ว่าฉัน
คิดยังไง แต่มันลำบาก ฉันไม่อยากจะทนอยู่กับความกดดันทั้งหมดทั้งสิ้น
หากโลกนี้มีเพียงนายกับฉันสองคงก็คงจะดี จะได้ไม่ต้องเกิดเหตุการณ์
บ้าๆบอๆแบบนี้"
"ก็เพราะนายคิดแบบนี้น่ะสิ"
"แล้วนายล่ะ ทำไมไม่คิดบ้าง สิ่งที่นายกำลังทำอยู่ ทำลายตัวเอง
นายควรจะรู้ว่านายเป็นใคร นายสำคัญต่อใครแค่ไหน
ฉันยอมเป็นคนที่ถูกประนาม เพื่อที่นายจะได้คงอยู่อย่างภาคภูมิ
ฉันผิดเหรอ ที่ฉันรักนายมากขนาดนี้"
"แต่สิ่งเหล่านั้นมันไม่สำคัญเลย ภาพพจน์ ชื่อเสียง นายต่างหาก
ขาดนายไปแล้วฉันจะอยู่ยังไง นายรู้มั้ย ตลอดเวลาฉันเหงาแค่ไหน
มันทรมาณนะที่ต้องอยู่คนเดียว ในคืนที่หนาวเหน็บโดยที่ไม่มีนาย"
"แล้วนายคิดว่าฉันสบายงั้นเหรอ ฉันไม่เหงางั้นเหรอ ฉันไม่มีหัวใจงั้นสินะ"
"ไม่ได้คิดแบบนั้นซักหน่อย"
"แล้วนายจะเอายังไง"
"แล้วถ้าฉันขอให้นายกลับมาอยู่เคียงข้างฉันจะได้มั้ย กลับมาให้ความอบอุ่น
ให้ความรัก แค่นั้นได้มั้ย นายเลิกแคร์ซักทีเถอะว่าใครจะคิดยังไง
ตราบใดที่หัวใจเรามีรักให้กัน ใครจะเป็นยังไงมันก็ไม่สำคัญทั้งนั้น"
"นายคิดอย่างนั้นได้ยังไง"
"เอะแล้วนี่นายอะเอายังไง ไม่รักก็บอกไม่รัก ฉันจะได้ไป"
"ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซักหน่อยนี่"
"แล้วนาย..."
"ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรักนาย ฉันจะไม่สนอะไรอีกแล้ว แต่ขอเวลาฉันอีกนิด
ให้ฉันได้ทำสิ่งที่ทำอยู่ให้ลุล่วง แล้วฉันจะกลับไป อยู่ข้างๆนาย"
"สัญญานะ"
"สัญญาสิ"
"แน่นะ"
"..."
"นี่ พูดสิ นายนี่ยังไง จะทำให้เสียใจไปถึงไหนกัน"
"ขอโทษ ฉันสัญญา จะกลับไปหานาย รอหน่อยนะ"
"ฉันจะรอ จะรอจนกว่าจะวันนั้น จะรอแม้นายไม่กลับมา"
เขาจ้องมองใบหน้าน้อยๆที่น่าเอนดูนั้นอยู่นานแล้วยิ้ม
"นายพูดเองนะ"
"เอ๊ะ นายนี่ อย่ามาทำให้ใจหายนะ ถ้าไม่กลับมาตามสัญญา
ฉันคนนี้จะเป็นคนฆ่านายเองกับมือ"
"ครับๆๆๆๆๆ"
แล้วเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ โน้มหน้าลงมา ไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ยใดๆ นอกจากรอย
บางเบาที่ประทับไว้บนริมฝีปาก ชุ่มชื้น นิ่มนวล แต่อัดแน่นไปด้วยความเร่า
ร้อน ความรัก เหนือสิ่งอื่นใด ก่อนที่จะหยุดลง เสียงกระซิบที่แว่วผ่านหู
"รักนายนะ ตลอดเวลา รักนายมาก มากที่สุด ตลอดไป"
FIN
I'll be your love: Yoshiki
feat Dahlia
