ใกล้จะผ่านไปอีกปีแล้วสิน้า เวลามันผ่านไปเร็วอย่างที่ไม่ทันนึกมันก็ผ่านไปไกล

ซะแล้ว กว่าจะมองย้อนกลับไป ก็ได้พบว่ามีเรื่องราวอะไรต่างๆเกิดขึ้นมากมาย

เวลาหมุนไปพร้อมๆกับการก้าวเดินไปตามเส้นทางและเหลือ "ความทรงจำ" เอาไว้ให้

ดังนั้น จึงมีความทรงจำมากมายที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น พร้อมๆกับลดลงไป......

ปีนี้เป็นปีที่เต็มไปด้วยอุปสรรค์สำหรับเราจริงๆ เป็นปีที่เสียน้ำตาเยอะมาก

เพราะมีเรื่องให้รอ้งไห้ได้ไม่เว้นแต่ละวัน เกือบจะตายไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง

แต่แล้วเราก็ผ่านมันมาได้ ดีจังเลยนะ

มันผิดมาตั้งแต่การเริ่มต้นปีของเราแล้วเราเริ่มต้นได้ไม่ดีเลยจริงๆ

เพราะเราเฟลตั้งแต่วันแรกของปี

เป็นอะไรที่ยากลำบากมากกว่าจะก้าวพ้นความมืดดำของจิตใจช่วงนั้นมาได้

เป็นความรู้สึกที่แย่เอามากๆจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเลยทีเดียว

แต่ผ่านความทุรลักทุเลของต้นปีมาได้ และนั่นก็ถือว่าเป็นบทเรียนที่ดี

ถัดมาจากต้นปีก็มีเรื่องให้ตัดสินใจ เป็นเรื่องที่มีความสำคัญพอสมควร

นั่นคือการเตรียมตัวไปใช้ชีวิตต่างแดนที่ห่างไกลบ้านไปคนละฝั่งโลก

เป็นการเดินทางระยะสั้น แต่ก็ทำให้ได้พบเจอเรื่องราวมากมาย ทั้งสนุก

ทั้งเศร้า ทั้งลำบาก ทั้งยิ้ม ทั้งร้องไห้ เป็นประสบการที่จะไม่ลืม

ช่วงที่กลับจากอเมกาก็เป็นช่วงที่ยากลำบากมากๆ เป็นช่วงที่เราไม่รู้ว่าเป็นอะไร

ควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้แต่ว่าเราไม่อยากเจอใคร เราไม่อยากคุยกับผู้คน

เราเริ่มทำตัวแย่ลง ไม่เรียนหนังสือ ไม่ทำการบ้าน ไม่แม้กระทั่งจะยิ้มกับใครก็ตาม

เราพาลมาก มากเสียจนกระทั่งเราทะเลาะกับน้องชายแรงมาก จนถึงกับทำให้

ไม่พูดกัน มองหน้ากันไม่ติด จนทุกวันนี้ และนั่นก็เป็นสิ่งที่เราเสียใจมาก

มากเกินกว่าจะให้อภัยตัวเอง

ความรักที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็จบลงเร็วเหมือนกัน เหมือนเป็นแค่อารมชั่ววูบ

ที่รู้สึกตัวอีกทีก็ผ่านไปแล้ว เป็นแค่ความฝันชั่วข้ามคืนเท่านั้นเอง แต่ในความชั่ววูบนั้น

กลับสร้างบาดแผลอะไรทิ้งเอาไว้มากมาย เพียงแค่ตอนนี้

บาดแผลที่ปริร้าวนั้นกำลังปิดสนิท

อีกทั้งความเศร้าเสียใจของการผิดหวัง การเสียสละ กับความรักที่เป็นไปไม่ได้

เรื่องราวสลับซับซ้อนที่เกี่ยวเนื่องกับความสัมผัสระหว่างเพื่อนรัก

บางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไป กับความพยายามที่จะรักษาสิ่งต่างๆเอาไว้ให้เหมือนเดิม

ช่วงนั้นมีแต่ความกลัววนเวียนอยู่ในความรู้สึก กลัวไปหมดทุกอย่าง

มีช่วงนึงที่รู้สึกว่าไม่เหลือใครแล้วในชีวิต นั่งบอกตัวเองทุกวันว่า "ยังไงก็ต้องอยู่

รอดบนโลกใบนี้ให้ได้ ถึงแม้จะไม่เหลือใครอีแล้วก็ตาม" มาถึงตอนนี้แล้ว

รู้สึกว่าเราโง่มากๆเลยที่คิดอะไรแบบนั้นได้ แล้วเราทิ้งคนที่รักเราไปไหน

ทำไมเราถึงคิดอะไรที่งี่เง่าแบบนั้นได้นะ ทั้งๆทีเราไม่เคยโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวเลย

จริงๆ

แต่หลังจากที่ผ่านมรสุมมาครั้งแล้วครั้งเล่า ฟ้าก็สดใส เราได้รับบทเรียนมากมายเมื่อ

เราย้อนกลับไปมองความผิดพลาดต่างๆที่ผ่านมา เราเรียนรู้ที่จะให้ความสำคัญกับ

สิ่งที่เราควรให้ความสำคัญ เรามองข้ามความผิดพลาดของคนอื่น และ เลิกโทษคนอื่น

รวมทั้งเลิกโทษตัวเอง เราเริ่มที่จะควบคุมตัวเอง และเลิกที่จะคาดหวัง

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เราเริ่มมองโลกในแง่ดี

แต่เรื่องร้ายๆในปีนี้สำหรับเราจบลงแล้ว

เราโชคดีนะที่มีพ่อ แม่ ที่รักเราเสมอ มีมิตภาพดีๆ ที่ส่งผลทำให้ เราสามารถก้าวผ่าน

มรสุมของชีวิตมาครั้งแล้วครั้งเล่า อาจจะพูดได้เลยว่า ถ้าเราไม่มีคนสำคัญพวกนี้

เราอาจจะไม่ได้ยืนอย่างเข้มแข็งและมีความสุขได้มากมายในตอนนี้

มาถึงตอนนี้แล้ว เรารู้แล้วว่าจะหาความสุขได้ยังไง แล้วเราก็คงไม่วิ่งหนีมันอีกแล้วล่ะ

อาจจะต้องเจออุปสรรคต่างๆอีกมากมายในอนาคต แต่เราเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้

ปีหน้าที่กำลังจะมาถึง เราจะทำให้มันเป็นปีที่มีแต่ความสุข เป็นปีที่มีแต่รอยยิ้ม

แล้วบาดแผลในใจเราที่เกิดขึ้นในปีนี้จะได้ปิดสนิทแบบไร้รอยแผลเป็นซักที

ส่วนความหวังอีกอย่าง ปีหน้า อยากกลับมาคุยกันเหมือนเดิมกับน้อง มันอาจจะยาก

แต่เราจะพยายาม เพราะอย่างน้อย คนที่เรารักมากที่สุดอีกคนก็คงไม่พ้นมัน

อย่างน้อยมันก็มีเลือดเดียวกับเรา ^^

ปล.

-ขอบคุณพ่อ ที่สอนสิ่งดีๆกับเรา ให้ข้อคิดเรามากมาย ให้กำลังใจ และรักเรา

-ขอบคุณแม่ที่เป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา เป็นกำลังใจให้เสมอ และดูแลทุกครั้งที่อ่อนแอ

ให้อภัยทุกครั้งที่เอาแต่ใจ

-ขอบคุณ พี่เฮี๊ย ที่เป็นคนที่รับแต่เรื่องทุกร้อนของเราตลอดเวลา

เป็นคนที่ทั้งว่า ทั้งด่า และ ให้กำลังใจ เป็นคนสอนให้เราโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยใน

ปีนี้

-ขอบคุณโอ๋ที่ทำให้เรามองโลกกว้างกว่าเก่าเยอะ (ถึงจะยังแคบอยู่)

ขอบคุณที่ทำให้เราตาสว่างในหลายๆเรื่องพูดจากระแทกให้เราได้เห็นถึงความงี่เง่า

ของตัวเอง แกมักจะมีข้อคิดดีๆเสมอ แกทำให้เรากล้าที่จะเปลี่ยนตัวเอง

แล้วก็ขอบคุณ แกเป็นกำลังใจที่สำคัญมากสำหรับเรา :p

-ขอบคุณแปด ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นเยอะเหลือเกินระหว่างเรา2คน แต่เรายังเป็นคนเดิม

ที่ยังรักและห่วงแกเหมือนเดิม อาจจะมีบ้างที่เราก็ไม่พอใจแก แต่แกรู้ว่าเราเป็นยังไง

ดีใจที่ทะเลาะกันแรงแค่ไหนแต่เรา2คนสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ทุกครั้ง

แกอาจจะคิดว่าบางครั้งเราทำอะไรไม่สนใจแก แต่บางครั้งไม่ใช่แกที่รู้สึกหรอก

เราก็รู้สึกเหมือนกันถ้าแกจะไม่สนใจเรา ไม่แคร์เรา แต่ยังไงก็ตาม

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะ เราต่างคนก็ต่างแคร์กันมากเกินไป หรือบางครั้ง

แต่ไม่แคร์กันเลย มันเลยทำให้มีอะไรเข้าใจผิดกันบ่อยๆ แต่ว่านะ ไม่ว่ายังไง

เราก็เป็นเพื่อนกัน และจะไม่เปลี่ยนแปลง

-ขอบคุณออม ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็รับฟังเรา ขอบคุณที่ปล่อยให้เราร้องไห้ ที่นั่งอยู่กับเรา

โดยที่ไม่พูดอะไรเลย อาจจะมีบ้างที่เราทำให้แกเสียใจ แต่ที่สุดแล้ว เราไม่เคยคิดร้าย

กับแกเลย ขอบคุณที่เป้นห่วงเรา แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกๆเรื่องเลย

-ขอบคุณใครอีกหลายๆคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ

เราอาจจะเป็นคนโง่ งี่เง่า ที่มองโลกมุมแคบที่สุด แต่ขอบคุณทุกคนที่ให้เราเป็นเรา

อดทนกับเรา ให้เรางี่เง่า แล้วสอนให้เราเห็นทางสว่าง ตอนนี้เรามีความสุขที่สุดเลย

เพราะฉะนั้น เราอยากให้คนที่เรารักทุกคน มีความสุขมากๆเหมือนกัน

ตั๊นท์

28 ธันวาคม 2549