อาจจะแปลกอยู่ที่ฉันคนนี้ยืนอยู่ได้โดยไร้หลักยึกเกาะ
แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ไม่ได้นี่
ในวันที่ตัดสินใจทิ้งหลักนั้นออกมา
ก็ได้ไตร่ตรองถี่ถ้วนดูแล้ว
ขาสองข้างของเราเข้มแข็งพอจะยืนได้ด้วยตัวเอง
ถึงแม้มันจะอ่อนล้าหลังจากที่ไม่ได้ใช้งาน
แต่ในเมื่อหลักนั้นไม่เหลือให้พิงอีกต่อไป
จะแปลกอะไรถ้าต้องยืนด้วยขาของตัวเอง
อาจะล้มพับไม่เป็นท่า แต่ในไม่ช้าก็จะแข็งแกร่ง
โลกใบกว้างที่ต่อไปนี้จะไม่มีคนคอยเดินเคียงข้างมันอาจจะเหงานะ
แต่ว่า ในโลกใบใหญ่ที่มีผู้คนมากมาย ฉันไม่ได้เดินอยู่คนเดียว
สายฝนที่ตกจากฟ้า ฉันเคยเกลียดแสนเกลียด แต่แปลกนะ
ตอนนี้ฉันกับมีความสุขกับสายฝน เหยียดแขนออกแล้วสัมผัสมัน
เหมือนสายฝนกำลังโอบล้อม และ กอดเรา
ถ้าถามว่าเศร้ามั้ย ก็ไม่โกหกหรอกว่าเศร้า
แต่ถ้าถามว่าเสียใจมั้ย ตอนแรกคงตอบว่า ใช่ แต่ตอนนี้คิดว่าไม่แล้วล่ะ
คนเรามีเหตุผลร้อยแปด มีสาเหตุที่ทำให้เดินไปด้วยกันไม่ได้
การที่เราได้จากสิ่งที่คุ้นเคยออกมา ก็เหมือนกับว่าเราโตขึ้น และกำลังจะก้าวเดินต่อไป
ก็เหมือนกับว่า บทเก่าในหนังสือเล่มนึงจบลงไป
แล้วเราก็เริ่มบทใหม่เท่านั้นเอง
ในวันที่หัวใจว่างจากความรัก
หัวใจก็ยังไม่หมดรัก
หัวใจเรายังเติมเต็มจากรักของบุคคลรอบข้าง
ไม่ว่าจะ ครอบครัว เพื่อน และ ใครอีกมากมาย
โลกที่กำลังหมุน เราก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น
จะแปลกอะไรที่เรายิ้มได้ แล้วก็มีความสุขกับการก้าวเดิน
"คนเดียว" อีกครั้ง
ตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่า ความสุขอยู่ที่ไหน
แล้วก็จะไม่วิ่งหนีมันอีกต่อไปแล้ว
น้ำตาหยุดไหลแล้ว
หลังจากที่ได้พบว่า การอยู่คนเดียวก็มีความสุขดี
การเดินไปข้างหน้า พร้อมจะพบเจอเรื่องราาวใหม่ๆและคนใหม่ๆ
ไม่ยึดติดและเปิดโอกาสให้ตัวเอง
ตอนนี้ก็มีความสุขดีนะ
