ฟิคหวานเจี๊ยบ สนองความอยากโรแมนติกของโฮสนะฮ๊า

หลังจากเจอแต่เรื่องเศร้าๆเคล้าน้ำ เราก็หาความหวานใส่ตัวโดยการฝันกลางวัน

เฮ้ย!! ไม่ใช่และ เอาเป็นว่า แต่งเล่นๆ หลังจากไม่ได้มีอารมโรมานช์มานาน :p

(เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ชื่อบุคคล สถานที่ ไม่มีจริงแต่อย่างใด)

โรแมนติกในความฝัน (เพ้อนั่นเอง)

ฝนกำลังตกอยู่ข้างนอก ตอนที่ฉันกำลังพักสายตาจากการอ่านหนังสือ

ฉันนั่งอยู่ตรงพื้นพิงกระจกบานกว้างที่คุณใช้ต่างกำแพง

เพื่อมองสวนสวยขณะที่คุณผ่อนคลายยามคุณบรรเลงบทเพลง

สายฝนชะหน้าต่างเป็นสาย เหมือนน้ำตกที่กำลังไหลร่วงลงสู่พื้น

ฉันกำลังอิ่มเอมกับสายฝน ที่ดูเหงาแต่สวยงาม

ต้นไม้ข้างนอกคงมีความสุข ยามที่ต้องกับสายฝนเย็นฉ่ำ

คุณจะรู้มั้ยนะว่าฉันกำลังคิดถึงคุณ

คุณกลับมาถึงบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

อาจเพราะเสียงฝนที่ตกเปาะๆข้างนอกนั่นทำให้ฉันไม่ได้ยินเสียงรถของคุณ

หรืออาจจะเป็นเพราะว่า ฉันกำลังตกอยู่ในห้วงของความฝัน

ความฝันที่ฉันได้มานั่งอยู่ ณ ตรงนี้ ในบ้านของคุณ

กว่าที่ฉันจะรู้สึกได้ว่า ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง

ก็ตอนที่ฉันเริ่มขยับตัว แล้วหันไปเห็นคุณกับแก้วน้ำแอปเปิ้ลในมือคุณนั่นแหละ

มันช่างเป็นภาพที่ยากจะลบเลือนจริงๆ คุณที่กำลังยืนยิ้มพิงกำแพงมองมาที่ฉัน

มันเป็นเสี้ยววินาทีที่เหมือนกับชั่วกัปชั่วกัล

ฉันอยากจะหยุดเวลาไว้เสียตรงนั้นเหลือเกิน

ฉันจำไม่ได้ว่าฉันทักคุณยังไง และ คุณพูดอะไรกับฉัน

ฉันจำได้เพียงแค่ว่า คุณเดินเข้ามาหาฉัน แล้วยืนแก้วน้ำแอปเปิ้ลนั้นมาให้

ถึงมันจะเป็นน้ำแอปเปิ้ลสำเร็จรูปที่ซื้อจากซุปเปอร์มาเก็ต แต่รสชาติของมัน

ช่างอ่อนหวานยิ่งกว่าน้ำใดๆที่ฉันได้ลิ้มลองมา

ฉันกล่าวคำว่า ขอบคุณ ด้วยเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณนะคะ"

คุณยิ้มแล้วเดินออกไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรซักคำ

แต่แค่นั้นมันก็ทำให้หัวใจฉันพองโตมากมายเหลือเกินแล้ว

ฉันวางแก้วน้ำแอปเปิ้ลลงบนโต๊ะ แล้วหันไปหยิบหนังสือขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะไปเก็บแล้วหาอะไรให้คุณทาน แต่แล้วก็ต้องตกใจ

ที่เห็นคุณเดินแบบเขิลๆกลับมาแล้วชะโงกหน้ามาบอกฉันว่า

"อากิ อีก30นาที แต่งตัวสวยๆแล้วลงมาเจอกันที่ห้องรับแขกนะ"

คุณเข้ามาเงียบๆ จนฉันตกใจทำหนังสือหล่นจากมือ

คุณหัวเราะออกมาเบาๆ ฉันอายจนทำอะไรไม่ถูก

คุณจะรู้มั้ยว่ายามที่คุณหัวเราะ โลกนี้สดใสเพียงใด

ฉันไม่ได้ดีใจที่คุณจะพาไปข้างนอก

หากแต่ว่าคุณเรียกชื่อฉันที่คุณไม่ได้เอ่ยมานานแสนนาน

30นาทีผ่านไปด้วยความวุ่นวายจากการที่ฉันเลือชุดที่จะใส่ไปกับคุณไม่ได้

ฉันไม่รู้ว่าคุณจะพาไปไหน และ ที่ว่าสวยของคุณนี่มันต้องออกมาเป็นอย่างไหน

ฉันวุ่นวายจนคุณเซลล่า แม่บ้าน ต้องบอกว่า สวยแล้วค่ะ ซ้ำแล้วซ้ำอีก

แต่ฉันไม่มีความมั่นใจเอาซะเลยนี่นะ

ฉันลงบรรไดมาพบคุณยืนรออยู่แล้วในห้องรับแขก คุณที่อยู่ในชุดสูทสีดำขลับ

ช่างงดงามเหลือเกิน ฉันรู้สึกอยากจะกลับไปเปลี่ยนชุดอีกซักครั้ง

แต่ไม่ทันซะแล้ว เพราะเพียงแค่ลงมาคุณก็เอ่ยเบาๆว่า

"ช้าไป2นาทีนะ"

ฉันหน้าเสียทันทีอย่างที่คนไม่ใส่ใจอะไรง่ายๆอย่างคุณยังสังเกตเห็น

"ล้อเล่นน่า ไปกันได้แล้ว"

ฉันหันไปมองคุณเซลล่าเพื่อหาความมั่นใจให้ตัวเอง แล้วเดินตามคุณออกไป

วันนี้คุณเลือกที่จะขับโรลลอยสีดำ ที่ดูแล้วช่างเข้ากับชุดสีดำที่รีดอย่างประณีต

ของคุณซะเหลือเกิน

ฉันที่อยู่ในชุดสีขาวก้าวขึ้นไปนั่งในรถด้วยความรู้สึกเหมือนวิญญาณเบาๆ

ฉันใช้เวลาเกือบ2นาทีที่จะบอกตัวเองว่า ฉันไม่ได้ฝันไป

แล้วรถก็เคลื่อนช้าๆออกจากบ้าน สู่ถนน

ฝนตกกระทบกับกระจกรถแล้วไหลลงตามแรงลู่ของที่ปัดน้ำฝน

ฟ้าที่ดูหม่นๆกลับดูสว่างไสวเหลือเกินในดวงตาฉัน

ฉันกำลงนั่งอยู่ในรถที่คุณขับ

เพียงคิดแค่นั้นโลกก็เหมือนจะไม่ต้องการแสงไฟใดๆอีกแล้ว

1ชั่วโมงผ่านไปโดยที่เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันซักคำ

ในที่สุดรถก็จอดสนิทอยู่ ณ ร้านสีขาว ร้านนึง ในสวนแสนสวย

ถนนแฉะไปด้วยน้ำฝน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นอุปสรรค์

ฉันผู้ซึ่งเกลียดฤดูฝน กลับหลงรักความชุ่มช่ำของสายฝนไปซะแล้ว

กว่าจะรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่ คุณก็ยื่นมือเข้ามา

ฉันยืนมืออกไปแล้วก้าวลงจากรถ เดินไปพร้อมกับคุณ

ที่ร้านตอนกลางวันยามที่มีแค่เราสองคนช่างสงบสุข

คุณสั่งอาหารมื้อพิเศษนี้ไว้ล่วงหน้า

ไม่มีบทสนทนามากมายบนโต๊ะอาหาร

มีเพียงบรรยากาศเย็นๆของสายฝน

กับ คนที่อยากให้นั่งอยู่ตรงหน้าไม่อยากให้หายไปไหน

ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณอารมดีมาจากไหน เพียงแค่เห็นคุณมีความสุข ฉันก็สุขที่สุดแล้ว

5ชั่วโมงหลังจากนั้นฉันก็กลับมายืนอยู่ที่เดิม ตรงหน้าเปียโนสีดำขลับ

ในห้องกระจกที่ฉันหลงรัก คุณเดินลับหายไปในบ้าน ทิ้งฉันเอาไว้ตามลำพัง

ฉันเปิดฝาเปียโนขึ้น และนั่งลง บรรเลงเพลง บทเพลงที่สดใสร่าเริง

เต็มไปด้วยความสุขที่กำลังเอ่อล้น แล้วคุณก็เดินเข้ามา พร้อมกับไวโอลินคู่ใจตัวนั้น

เมื่อตอนที่คุณเริ่มบรรเลงบทเพลงคลอไปกับเปียโนของฉัน เวลานั้นช่างเหมือนกับนิรันดร์

บทเพลงจบลงตอนที่คุณมองนาฬิกา แล้วเดินออกจากห้องไป

ฉันได้ยินเสียงรถที่ขับเคลื่อนออกจากบ้านไป คุณคงกลับไปทำงาน

หรือไปหาใครที่ไหนซักแห่ง

ฉันกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เมื่อตอนที่คุณออกไปแล้ว

ฉันปิดเปียโนลง แล้วขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่กองไว้ตอนที่เลือกไม่ได้ว่าจะใส่ชุดไหน

แต่แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อพบว่า เตียงอันแสนรุงรังนั้นสะอาดเอี่ยม

ไม่แค่นั้น มันกลับถูกแทนที่ด้วยดอกลินลี่สีขาว ดอกไม้สุดโปรดของฉัน

ข้างๆกันมีกระดาษวางไว้ เป็นลายมือขยุกขยิกของคุณ

"ขอบคุณนะ วันนี้สนุกมากเลย"

คุณจะรู้มั้ยคะ วันนี้ฉันมีความสุขมากกว่าคุณถึง200เท่า

คุณจะรู้มั้ยคะ ฉันดีใจแค่ไหนที่คุณมีความสุข

ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่สุด

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาวนาในใจ

ขอให้คุณมีความสุขอย่างนี้ตลอดไป

ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคุณด้วยนะคะ

[FIN]

-----------------------------

เขียนเองเลี่ยนเองแฮะ ไปละน้า