ค่ำคืนอันเหน็บหนาวริมทะเลที่เต็มไปด้วยดวงดาวพราวพรากฟ้า
ฉันนั่งอยู่เดียวดายจ้องมองความเป็นไปของท้องทะเล

เสียงคลื่นกระทบฝั่งลูกแล้วลูกเล่า
แสงไฟสีเขียวจากเรือปลาหมึก
ขอบฟ้าอันไกลโพ้นที่ไม่มีวันจะเอื้อมถึง

สายลมเย็นๆพัดผ่าน ทำให้เส้นผมปลิวพริ้วไหว
ความคิดยามนั้นล่องลอยไปไกลแสนไกล

ในวันว่างๆกลางฤดูร้อนหนึ่งนานมาแล้ว
ณ ทะเลที่เดียวกันนี้ ฉันได้พบกับใครคนนึง
ใครคนที่มอบรอยยิ้มที่จนบัดนี้ก็ไม่อาจจะลืมเลือนลงไปได้

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวซีด เดินเตาะแตะอยู่ริมทะเล
วิ่งไล่สายลมและเกลียวคลื่น
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อกลับแฝงลอยยิ้มที่แสนจะน่ารักเอาไว้

ฉันนั่งลงเงียบๆมองไปรอบๆก่อนที่จะจมสู่ห้วงของตัวหนังสือที่ฉันรัก
ฉันเพียงโหยหาโลกส่วนตัว จมไปกับตัวหนังสือเพื่อจะลืมความเศร้าที่เกาะกุมจิตใจ
แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มอ่านอะไร เด็กน้อยน่ารักคนนั้นก็เดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา
เธอยื่นมือมาหาฉัน มือน้อยๆที่เปลอะไปด้วยทราย
"พี่คะดูนี่สิ เปลือกหอยนี่น่ารักใช่มั้ย"
ฉันยิ้มให้กับรอยยิ้มที่แสนไร้เดียงสานั้น
"ไหนพี่ดูหน่อยสิ น่ารักจ้ะ แต่พี่ว่านะ เปลือกหอยมันจะสวยเมื่ออยู่คู่กับทะเลนะ เล่นเสร็จแล้วเอาไปคืนที่มันด้วยนะ"
เด็กน้อยยิ้มแก้มปริ ก่อนที่จะตอบว่า "ค่ะ"
ฉันหันกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้า
แต่ก็ไม่วายจะชำเลืองมองไปที่เด็กน้อยแสนน่ารัก
เธอยังยิ้มอยู่
"พี่คะ พี่อ่านอะไรคะ ดูไม่เห็นน่าสนุกเลย มาเล่นกับหนูดีกว่า หนูเหงาจะตายแล้ว เล่นอยู่คนเดียวไม่เห็นสนุกเลย"
ฉันละแพ้เด็กขี้อ้อนจริงๆ
แล้วเราก็ไปก่อกองทราย สร้างปราสาท
ฉันเล่านิทาน ที่มีเจ้าชาย เจ้าหญิง
เด็กน้อยที่แสนน่ารัก ฉันไม่ได้สังเกตเลย

เด็กกับแดด อยู่ด้วยกันนานๆไม่ได้สินะ
ฉันใช้เวลาทั้งบ่ายเล่นกับเด็กน้อยคนนั้น จนตกเย็น
หนูน้อยผลอยหลับไปด้วยความเพลีย
ฉันพยายามปลุกเธอ แล้วก็ได้รู้ว่า เด็กน้อยของฉันไข้กินเสียแล้ว
ฉันตกใจรีบเอาเธอไปส่ง ในใจก็คิดไป ทำไมพ่อแม่ช่างไม่เอาใจใส่ปล่อยเด็กตัวเล็กๆมาเล่นริมทะเลคนเดียว

วันรุ่งขึ้นฉันไปหาเธอที่ห้องพัก เอาขนมไปฝาก
ไปเล่านิทานให้ฟัง
เด็กน้อยที่ตัวขาว บัดนี้ดูจะซีดลงไปอีก
ความผิดฉันสินะที่ปล่อยเด็กอยู่กลางแดดนานๆ
ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากอาการไข้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นฉัน
ฉันรักเด็กคนนี้เข้าไปเต็มๆซะแล้ว

หากแค่การพบพาก็นำมาซึ่งการลาจาก
วันที่ฉันต้องกลับบ้าน
เธอยังไม่หายจากไข้ดี
แต่ฉันจำเป็นต้องไปหาเธอเพื่อบอกลา
เธอร้องไห้
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นหายไปแล้ว
เธอคงเศร้า ฉันก็เศร้าไม่แพ้กัน
ฉันยิ้มแล้วบอกกับเธอว่า
" ไม่เอาน่า ต่อไปหนูจะแข็งแรง ด้วยรอยยิ้มของหนู ต่อไปหนูจะมีแต่คนรัก แล้วหนูจะไม่เหงาอีกต่อไป เชื่อพี่สิ"
ฉันให้ที่อยู่กับแม่เธอไว้ เพื่อว่าวันไหนถ้าเด็กน้อยโตขึ้นแล้วไม่ลืมฉัน
เผื่อว่าซักวันเธอจะติดต่อมา

เวลาผันผ่านพ้นไป
ฉันยังคงรอคอยจดหมายจากใครซักคน
ก็ได้แต่หวังว่าเมื่อเธอโตขึ้นแล้วจะไม่ลืมฉัน
เด็กน้อยที่มีรอยยิ้มที่สดใส
เด็กน้อยที่ชำระหัวใจที่มีแต่ความเศร้าของฉัน
ให้รู้จักกับรอยยิ้มอีกครั้ง

ฉันลุกขึ้นยืน สัมผัสกับสายลมเอื่อยๆของท้องทะเลอีกครั้ง
ก่อนจะเดินกลับเข้าสู่บ้านพัก
ยิ้มให้กับครอบครัว

แด่ความทรงจำที่แสนรัก

ขอให้ฟ้าจงดูแลเด็กน้อยของฉัน
ให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่งดงาม

จนกว่าเราจะพบกัน